تبلیغات
Geology : زمین شناسی

طراحی سایت

قالب وبلاگ

طراحی سایت


Geology : زمین شناسی
Earth is worthy of respect
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 2 بهمن 1391 توسط Alireza Tavakoli

  سازند آسمارى (Asmari Formation)

 جوانترین سنگ مخزن پهنه زاگرس است و به همین دلیل، مطالعات گستردهاى بر روى خواص سنگچینهاى این سازند انجام شده است. در گذشته از این واحد سنگى به نامهایى مانند سازند آهکى جریب، سازند آهکى کَلهُر و سنگآهک خمیر یاد مىشد، ولى سازندهاى یاد شده، تنها با بخشى از بُرش الگوى سازند آسمارى مترادف است و تمامى این سازند را در بر نمىگیرند. نام این سازند از کوه آسمارى (جنوب خاورى مسجد سلیمان) اقتباس و بُرش الگوى آن در تنگ گل ترش همین کوه اندازهگیرى شده است.

 در بُرش الگو، سازند آسمارى با 314 متر ستبرا، شامل سنگآهکهاى مقاوم، کرم تا قهوهاى رنگ با ریختشناسى کوهساز است که کمى میانلایههاى شیلى دارد و به داشتن درزه فراوان شاخص است. در بُرش الگو، سازند آسمارى سن میوسن دارد و قسمت پایین آن، به لحاظ تغییر رخساره جانبى به سازند پابده، دیده نمىشود. ولى، بُرش مکمل این سازند در تنگ تکاب کوه خَویر، در 30 کیلومترى بهبهان، نشانگر ویژگىهاى کامل این سازند است.



ادامه مطلب

طبقه بندی: چینه شناسی،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 10 دی 1391 توسط Alireza Tavakoli
ایران مرکزى
خرد قاره ایران مرکزى بخشى از ایران میانى است که با زمیندرزهاى افیولیتى سیستان، نائین، بافت، گسل دورونه و افیولیتهاى کاشمر – سبزوار احاطه شده و توسط گسلهاى طویلى که به سمت باختر خمیدگى دارند و از نوع امتدادلغز راستگرداند، قابل تقسیم به بلوک لوت، فرازمین شترى، فرونشست طبس، فرازمین کلمرد، بلوک پشتبادام، فروافتادگى بیاضه – بردسیر و بلوک یزد 000 است.
در گذشته، خردقارة ایران مرکزى را بخشى از تودة میانى ایران مرکزى مىدانستند ولى، به باور اشتوکلین (1968) ، پس از سختشدن پىسنگ پرکامبرین، بخش یاد شده در زمان پالئوزوییک ویژگىهاى سکویى داشته و در زمانهاى مزوزوییک و سنوزوییک به منطقهاى پر تحرک و پویا تبدیل شده است. با وجود این، باید گفت که الگوى ساختارى حاکم بر این خرد قاره از نوع بلوکهاى جدا شده با گسلهاى عمده است که هر یک ویژگى جداگانه دارند و پویایى خرد قاره در همه جا یکسان نیست. شواهد موجود نشان مىدهندکه:



ادامه مطلب

طبقه بندی: چینه شناسی،

به گزارش روابط‌عمومى سازمان زمین‌شناسى و اکتشافات‌معدنى کشور، کارشناسان گروه لرزه‌زمین‌ساخت و زلزله‌شناسى دفتر بررسى مخاطرات زمین‌شناختى با بازدید و بررسى میدانى منطقه رومرکز زمینلرزه‌هاى 21 مرداد آذربایجان شرقى، رد گسل مسبب زمینلرزه را در جنوب ورزقان شناسایى کردند.

بر اساس این گزارش در نقشه شکل 1،‌ رد گسل با رنگ قرمز نشان داده شده است. اندازه‌گیرى‌ها نشان مى‌دهد گسل مسبب در امتداد عمود بر روند گسل  65 سانتیمتر و در امتداد موازى روند گسل 25 سانتیمتر جابه‌جایى داشته است. امتداد این گسل 70  تا 75 درجه آزیموتى است.

شکل 1. نقشه پراکندگى رومرکز و پس‌لرزه هاى زمینلرزه‌‌هاى 21 مرداد در آذربایجان شرقی. رد گسل مسبب این دو زمینلرزه با رنگ قرمز نشان داده شده است. بر اساس مدل‌سازى این منطقه شدت جنبش 8-9 را در مقیاس MSK متحمل شده است.

شواهد اثر گسل در شکلهای2 تا 7 آمده است.

 

شکل 2. جنبش گسل سبب گسیختگى جاده و حرکت آن در دو سوى رد گسل شده است. دو قطعه سنگ محل پیش از زمینلرزه دو نقطه مجاور جاده را نشان مى ‌دهد که با عبور گسل از یکدیگر فاصله گرفته ‌اند. دید رو به شمال است.


شکل 3. عبور گسل سبب جابه‌جایى زمین و ریل‌گارد نصب شده روى آن به سمت داخل جاده شده است.


شکل 4. تکانه حاصل از زمینلرزه قلوه سنگ را از محل آن جابه‌جا کرده است.


شکل 5. نیم‌رخ ساختار گسل. جنبش گسل سبب شکستگى لایه‌هاى سنگى، خرد شدگى و  واریزش سنگ‌ها شده است


 شکل 6. آسیب‌دیدگى ساختمان فرماندارى ورزقان در اثر زمینلرزه.


شکل 7. آوار ناشى از تخریب خانه‌هاى روستایی. در پس‌زمینه عکس، چادرهاى اسکان موقت دیده مى‌شوند.






طبقه بندی: خبرها و تازه های زمین شناسی، زمین شناسی،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 22 مرداد 1391 توسط Alireza Tavakoli
دیشب شب بسیار تلخی بود . . .
زمین لرزه دردناکی که بعداز ظهر دیروز استان آذربایجان شرقی را به لرزه در آورد و مردمان این استان وحشت زده و حیران . . .

کانون زلزله شهرستانهای اهر ، ورزقان و هریس بود.
چه شب تلخی بود برای مردم این سه شهر...
نه فقط برای این سه شهر بلکه برای کل انساندوستان.
شهر تبریز نیز 2بار پشت سرهم به طرز وحشت آوری لرزید...

ازوقتی تصاویر دلخراش آسیب دیدگان این زمین لرزه را در روستاها و شهرستانهای اهر ، ورزقان و هریس دیدم ، آرام و قرار ندارم.کاش میشد جلوی چنین اتفاقاتی را گرفت.
اما...
تقدیر الهی است و در برابر رضای خدا باید تسلیم شد...
خدایا تمام جان باختگان را در پناه رحمتت قرار ده
و به بازماندگان این زمین لرزه چنان صبری بده تا بیش از این دچار مشکل نشوند.

...برای همه حادثه دیدگان در این زلزله دعا کنیم..




نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1 مرداد 1391 توسط Alireza Tavakoli
زمین‌شناسان سال‌هاست که حفاری‌های عمیقی را در پوسته زمین انجام می‌دهند اما هنوز حتی به نزدیکی گوشته زمین هم نرسیده‌اند. هم اکنون طرح متهورانه‌ای برای رسیدن به این لایه چسبناک درونی زمین در حال جریان است.
  
   نزدیک‌ترین به گوشته: سوراخ 1256D، کاستاریکا نزدیک‌ترین حفاری که تا کنون به سوی گوشته زمین انجام شده است گودال 1256D است، که توسط گروهی از دانشمندان در ساحل غربی کاستاریکا حفر شده است. این گودال به عمق 1507 زیر کف اقیانوس رسیده است. این میزان نزدیک‌ترین فاصله به گوشته زمین است، زیرا ضخامت پوسته در آنجا تنها بین 5 تا 5.5 کیلومتر تخمین زده می‌شود؛ ضخامتی که از اغلب مناطق روی زمین نازک‌تر است. با این وجود، این سوراخ عمیق‌ترین گودال حفر شده در اقیانوس نیست. این افتخار به سوراخ دیگری به نام 504B در اقیانوس آرام شرقی می‌رسد. این گودال در یک پوسته ضخیم‌تر تا عمق 2111 متری زیر کف اقیانوس پایین رفته است.
  
   نخستین تلاش: پروژه موهول، باجا کالیفرنیا
   در دهه 1950 / 1330، پس از اینکه گروهی از زمین‌شناسان آمریکایی یک کلوب شبانه به این نتیجه رسیدند که این اقدام ارزشش را دارد، اقدام به حفاری برای نمونه‌برداری از گوشته زمین نمودند؛ پروژه‌ای که نام موهول (Mohole) را برای آن انتخاب کردند. حفاری در سواحل کالیفرنیا آغاز شد، اما تنها با رسیدن به عمق 183 متری پروژه از سوی دونالد رامسفلد جوان متوقف شد.
  
   عمیق‌ترین حفاری خشکی: گمانه فوق عمیق کولا، روسیه
   پس از پروژه موهول، حفاری‌ها عمیق‌تر شد. عمیق‌ترین گمانه حفر شده بر روی خشکی در ناحیه‌ای دور افتاده در شمال‌غربی روسیه، تا عمق 12262 متری سطح زمین پیش رفت. با این وجود، این مقدار تنها یک سوم فاصله تا گوشته زمین است، چرا که پوسته قاره‌ای ده‌ها کیلومتر ضخامت دارد.
  
   طولانی‌ترین گمانه: گمانه ساخالین-1، روسیه
   در سال 2011 / 1390، شرکت نفتی اکسون موبیل ادعای حفر طولانی‌ترین گمانه دنیا را به طول 12345 متر مطرح کرد، اگرچه این گمانه به طور قائم حفر نشده بود. البته هدف شرکت به جای رسیدن به گوشته زمین، به دست آوردن نفت در فاصله نزدیک‌تر به سطح زمین بود.
  
   نزدیک‌ترین به گوشته: سوراخ 1256D، کاستاریکا
   نزدیک‌ترین حفاری که تا کنون به سوی گوشته زمین انجام شده است گودال 1256D است، که توسط گروهی از دانشمندان در ساحل غربی کاستاریکا حفر شده است. این گودال به عمق 1507 زیر کف اقیانوس رسیده است. این میزان نزدیک‌ترین فاصله به گوشته زمین است، زیرا ضخامت پوسته در آنجا تنها بین 5 تا 5.5 کیلومتر تخمین زده می‌شود؛ ضخامتی که از اغلب مناطق روی زمین نازک‌تر است.
   با این وجود، این سوراخ عمیق‌ترین گودال حفر شده در اقیانوس نیست. این افتخار به سوراخ دیگری به نام 504B در اقیانوس آرام شرقی می‌رسد. این گودال در یک پوسته ضخیم‌تر تا عمق 2111 متری زیر کف اقیانوس پایین رفته است.
  
   و سرانجام، پروژه موهول:
   زمین‌شناسان در حال آماده شدن برای جاه‌طلبانه‌ترین مجاهدت اکتشافی تاریخ علوم زمین هستند؛ تلاشی برای به دست آوردن نمونه‌ای از گوشته زمین. قرار است مته حفاری مستقر در کشتی ژاپنی چیکیو اقدام به حفاری در یکی از سه موقعیت ممکن نماید: باجا کالیفرنیا، هاوایی، و یا سواحل آمریکای مرکزی.





نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 24 خرداد 1391 توسط Alireza Tavakoli
دکتر عبدالمجید یعقوب پور
پدر علم زمین شناسی اقتصادی در ایران
و از برجسته ترین اساتید زمین شناسی کشور
به دیار باقی شتافت.


از طرف خودم ، به تمامی زمین شناسان ایران تسلیت میگم.
روحش شاد و قرین رحمت الهی باد.




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 28 فروردین 1391 توسط Alireza Tavakoli
سنگهاى تریاس پایینى – میانى البرز، ردیفهاى کربناتى آهکى – دولومیتى به نام « سازند الیکا » هستند که بُرش الگوى آن را کلاوس (1964) در دره نور، و در 5 کیلومترى پایین دست روستاى الیکا، به ضخامت 295 متر، مطالعه و معرفى کرده است.

در محل بُرش الگو و سایر نقاط البرز، بخش پایینى سازند الیکا، ضخامتى متغیر از سنگآهکهاى نازکلایه و آهکهاى مارنى است که کمى مارن و یا میانلایههاى نازک دولومیت دارد. لایهبندى نازک، رنگ متمایل به خاکسترى روشن، فراوانى ساختهاى کرم مانند از ویژگىهاى بخش پایینى سازند الیکا است که شناسایى و تفکیک آن را از دولومیتهاى ضخیم لایه بخش بالایى فراهم مىسازد. فراوانترین سنگوارههاى بخش یاد شده دو کفهاىهاى نوع کلارایا، گاستروپودهاى کوچک و آثار کرم مانند هستند، مقدار ناچیزى جلبک، روزنهداران و به ندرت آمونیت، سنگوارههاى دیگر این بخشاند. فراوانى آثار کرم، ویژگى آشکارآهکهاى لایهلایه است. به همینرو در بیشتر جاها به بخش پایینى سازند الیکا، به طور غیر رسمى آهکهاى ورمیکوله  Vermiculate limestone  گفته مىشود. سنگوارههاى این بخش چندان بارز نیستند ولى باور همگان بر سن تریاس پیشین است.

بخش بالایى سازند الیکا، در همه جا، کربناتهاى دولومیتى – آهکى، ضخیم لایه، روشن رنگ و متراکم به ضخامتهاى متفـاوت (تا 1000 متر) اند.که سیماى برجسته و کوهساز دارند و به « دولومیتهاى الیکا » معروفاند. به جز سنگوارههاى میکروسکپى ناچیز، دولومیتهاى الیکا سنگواره شاخص ندارند ولى معرف سنگهاى تریاس میانى البرز هستند. با این وجود، در برخى نقاط البرز (شهمیرزاد)، لایههاى بازپسین دولومیت الیکا میکروفسیلهاى آشکوب کارنین (آغاز تریاس پسین) دارند.

در بعضى نقاط البرز به ویژه در نواحى ورسک، شهمیرزاد، تاقدیس آینه ورزان و 000 توالى کاملترى از ردیفهاى کربناتى تریاس وجود دارد. در اینگونه نواحى، جدا از دو بخش آهکى و دولومیتى، بخش سوم به سازند الیکا افزوده مىشود که شامل سنگآهکىهاى سفیدرنگ، ریزدانه  و ستبرلایه است که به ویژه در نزدیک پل ورسک شاخص است و از همینرو، « بخش آهکى ورسک» نام دارد. سن آهک ورسک چندان روشن نیست. زانىتنى و همکاران (1973) در ناحیه آرو (خاور دماوند) روزنهدار Involutina را به سن نورین زیرین دانسته ولى سایر مطالعات دیرینهشناسى بیشتر معرف آشکوب کارنیناند.

سازند الیکا گسترش جغرافیایى وسیعى در آذربایجان، کبودرآهنگ، البرز مرکزى و البرز خاورى دارد. در این نواحى تغییرات سنگشناختى ناچیز است ولى ستبرا از 1000 متر در  دره هراز،  295 متر در بُرش الگو و در بعضى نقاط چند ده متر متغیر است.

تحلیل حوضههاى رسوبى الیکا در چند برش جداگانه البرز مرکزى سبب شد تا جهانى (1379) بر این باور باشد که نهشتههاى سازند الیکا در حاشیه شمالى قاره سیمرى نهاده شده و شامل طیفى گسترده از رخسارهها است که در سه دسته رخساره کربناته وابسته به شرایط آرام، رخساره کربناته وابسته به شرایط توفانى و رخساره آوارى قابل گروهبندى است. همین بررسىها نشانگر آن است که بخش زیرین سازند الیکا در یک سکوى کربناته از نوع رَمپ همشیب، نهشتههاى آغازى بخش میانى سازند در یک سکوى رمپ گسترده (پلاتفرم اپىریک) گذاشته شده و به سوى بالا به حاشیهاى تبدیل شدهاند.

سازند الیکا را مىتوان با مجموعه دو سازند سُرخ شیل و شترى در ایران مرکزى و سازند خانهکت در زاگرس قابل قیاس دانست (شکل 5-2). ردیفهاى آغازین تریاس آقدریند (کپهداغ) یادآور سنگآهکهاى ورمیکوله است ولى بخش بیشتر ردیفهاى تریاس آقدربند ناهمسانى رخسارهاى چشمگیر با سازند الیکا دارند.



طبقه بندی: چینه شناسی،
نوشته شده در تاریخ شنبه 19 فروردین 1391 توسط Alireza Tavakoli

گروهی از دانشمندان آمریکایی در میان لایه های خاکسترهای آتشفشانی آفریقای جنوبی توانستند فسیلی از قطرات باران با قدمت 2.7 میلیارد سال را کشف کنند.حتی آب نیز می تواند فسیل شود و اطلاعات مهمی درباره گذشته سیاره زمین در اختیار دانشمندان قرار دهد.به تازگی محققان دانشگاه واشنگتن در سیاتل در میان لایه های خاکسترهای آتشفشانی که در آفریقای جنوبی پیدا شده اند قطرات فسیلی بارانی که 2.7 میلیارد سال باریده است را کشف کردند.بررسی حفره های ایجاد شده در اثر برخورد باران با زمین می تواند غلظت اتمسفر اولیه را نشان دهد.براساس گزارش نیچر، در حدود 3 میلیارد سال قبل خورشید بسیار سردتر بوده است به طوریکه پرتوهایی که زمین از خورشید جمع آوری می کند 85 درصد بیشتر از میزان فعلی بوده است. به همین دلیل گرمای ستاره ما حتی قادر نبود یخها را ذوب کند.بنابراین در عصر پرکامبرین یک پارادکس در ژئولوژیک و اتمسفر زمین وجود داشت که برپایه آن از یک طرف حضور آب به حالت مایع و از طرف دیگر دمای یخی زمین را نشان می دهد.به منظور حل پارادکس مربوط به اتمسفر زمین این دانشمندان نیتروژن جو را برپایه فسیل قطرات باران مورد بررسی قرار دادند.نتایج این اطلاعات حاکی از آن است که فشار جزئی گاز نیتروژن به طور شگفت انگیزی بالا و برابر با 2.4 بار (در مقابل 0.8 فعلی) بوده است.به گفته این محققان، تنها در این سطوح، نیتروژن می تواند همانند یک گرم کننده غیرمستقیم عمل کرده و اثر گاز گلخانه ای به سبب گاز دی اکسید کربن را تقویت کند.این بررسیها نشان می دهد که اتسمفر دوره پرکامبرین دو برابر غلیظ تر از اتمسفر امروزی بوده است. این درحالی است که ارقام پیشین، اتمسفر غلیظ تری را برای این دوره در نظر گرفته بودند.





طبقه بندی: خبرها و تازه های زمین شناسی،
نوشته شده در تاریخ جمعه 19 اسفند 1390 توسط Alireza Tavakoli

با نگاه به تصاویر خاک خاکستری ماه می توان فکر کرد که این قمر هنوز فعال است. اما درحقیقت، ردپاهای آخرین فعالیتهای آتشفشانی ماه قدیمی و مربوط به میلیاردها سال قبل بوده و فورانهای آتشفشانی از زمانی که انسان ماه را رصد کرده خاموش است.اطلاعات اخیر نشان می دهد که در زیر خاک ماه میزان فراوانی از مایع ماگما وجود دارد چون بخشی از سنگهایی که به سطح می آیند گداخته به نظر می رسند.اکنون دانشمندان یک توضیح محتمل را در خصوص اینکه چرا در سطح ماه فعالیت آتشفشانی وجود ندارد ارائه کردند که بیان می دارد ماگمای گداخته در لایه های عمیق تر می تواند آنچنان متراکم و سنگین باشد که نتواند به سطح بیاید.محققان دانشگاه آمستردام با همکاری دانشگاههای پاریس، لیون و ادیمبرا به منظور دستیابی به این نتایج که در نیچر ژئوساینس منتشر شده است یک سری کپی های میکروسکوپی از سنگ ماه را که در ماموریت آپولو به زمین آورده بود تهیه و سپس چگالی و غلظت این سنگها را با پرتوهای ایکس اندازه گیری کردند.5 دهه پس از ماموریت آپولو، تشکیل و تاریخ ژئولوژیکی ماه همچنان معماهای بسیاری را ایجاد می کند. فضانوردان در تمام برنامه های آپولو نه تنها 380 کیلوگرم سنگ ماه را به زمین آوردند بلکه توانستند تعداد بسیار ابزار علمی را در سطح این قمر نصب کنند.سال گذشته، دانشمندان ناسا مدل جدیدی از لایه های داخلی ماه را توسعه دادند. برپایه این مدل جدید، بخشهای عمیق تر جبه ماه که روی یک هسته کوچک فلزی قرار گرفته است حداکثر 30 درصد گداخته اند.در زمین توده های ماگمایی جبه به سمت سطح حرکت می کنند و فورانهای آتشفشانی را به وجود می آورند. نیروی محرکه برای حرکت عمودی ماگما به طرف بالا در واقع تفاوت چگالی میان ماگما و ماده پیرامون جامد است که به تدریج ماگمای مایع را همانند یک حباب به سمت بالا منحرف می کند.اگر درون تنها قمر طبیعی سیاره ما هم محتوی مقادیر بالای ماگما است پس چرا فورانهای مشابه زمین در سطح آن رخ نمی دهد؟به گفته این محققان، فشار نزدیک به هسته ماه بیش از 45 هزار بار و  دمای آن در حدود هزار و 500 درجه سانتیگراد است.این دانشمندان توانستند این شرایط سخت را با نمونه های کوچک بسازند و سنگهای ماه را درحالی که تحت یک فشار بسیار شدید قرار داده بودند با جریان فشار قوی برق گرم کنند.با اندازه گیری پرتوهای ایکسی که از هم نمونه های جامد و هم از نمونه های گداخته عبور کرد توانستند چگالی این سنگها را در دما و فشار بالا اندازه گیری کنند و نشان دادند که ماگمای ماه به حدی غلیظ و متراکم است که نمی تواند به همانند یک حباب به طرف بالا حرکت کند.





طبقه بندی: خبرها و تازه های زمین شناسی،
نوشته شده در تاریخ جمعه 19 اسفند 1390 توسط Alireza Tavakoli

دیرینه شناسان آمریکایی کشف کردند که ابعاد بدن پستانداران برای سازگاری با افزایش دما در دوره های گرمای جهانی کاهش و با افزایش دوره های سرما افزایش یافته است.دانشمندان دانشگاه فلوریدا و دانشگاه نبراسکا با مشاهده تکامل اسبهای اولیه ای که در حدود 50 میلیون سال قبل در دوره "حداکثر گرمایی پالئوسن- ائوسن" می زیسته اند ارتباط میان دمای جهانی و اندازه متوسط پستانداران را پیدا کردند و نشان دادند که با افزایش دما در دوره های گرمای جهانی ابعاد بدن پستانداران کاهش یافته است.این محققان در این خصوص توضیح دادند: "اندازه بدن این اسبها به ابعاد یک سگ رسید. نکته شگفت انگیز در اینجاست که پس از کاهش مجدد دما بدن آنها مجدداً بزرگ شد."دانشمندان اسب اولیه ای با عنوان "سیفریپوس" را مورد بررسی قرار دادند که در دوره "حداکثر گرمایی پالئوسن- ائوسن" در آمریکای شمالی می زیسته است.در این دوره که 175 هزار سال به طول انجامید تمرکز بالای دی اکسید کربن در اتمسفر و در اقیانوسها سبب افزایش دمای متوسط جهانی بین 6 تا 12 درجه سانتیگراد شد.مقایسه اسبهای امروزی با اسبهایی که در دوره گرمای جهانی 50 میلیون سال قبل می زیسته استدیرینه شناسان آمریکایی با بررسی اندازه و ایزوتوپهای فسیلهایی که در سایت دیرینه شناختی Wyoming کشف شده اند تکامل "سیفریپوس" ردیابی و کشف کردند که این حیوان در مسیر تکامل خود از یک حیوان 5.4 کیلوگرمی به یک حیوان در حدود 3.8 کیلویی (در ابعاد یک گربه خانگی) تبدیل شده و سپس در طول 45 هزار سال بعد از آن تا حدود 6.8 کیلوگرم بزرگ شده است.اندازه این اسب اولیه تا پایان دروه گرمای جهانی در حدود 30 درصد کاهش یافته است.دانشمندان این فرضیه را کشف کردند که افزایش دما و یا تمرکز بالای دی اکسید کربن سبب بروز پدیده "کوتولگی" (نانیسم) در پستانداران این دوره شده است.دیرینه شناسان نگرانند که به سبب گرمای جهانی جدید، این رویداد در حیواناتی که ظرف دو قرن آینده به وجود می آیند نیز رخ دهد.





طبقه بندی: خبرها و تازه های زمین شناسی،
.: Weblog Themes By Pichak :.


(تعداد کل صفحات:26) 1 2 3 4 5 6 7 ...

تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
?

قالب میهن بلاگ

download

قالب بلاگفا

قالب وبلاگ

قالب بلاگ اسکای

قالب پرشین بلاگ

اخلاق اسلامی

قالب وبلاگ

?